Thebloggers.com.cy

Είναι «ωραία» στον… πάτο τελικά, αλήθεια ρε διάολε! Το «είπε» και ο Σφακιανάκης…

Αλλάζοντας  πολλές φορές σταθμούς στο ραδιόφωνο, όλοι λίγο-πολύ πέσαμε πάνω σε ένα τραγούδι και σταματήσαμε. Σταματήσαμε επειδή όχι απλά μας άρεσε, αλλά κάτι μας θύμισε. Ασυναίσθητα αντιλαμβανόμαστε πως για πρώτη φορά δίνουμε σημασία στο τι λέει ο στοίχος και συλλογιζόμαστε τι θέλει να πει ο… αοιδός πραγματικά.

Έτσι είχα πάθει και εγώ πρόσφατα όταν έπεσα σε ένα υπέροχο κομμάτι που έγραψε ο Γιώργος Μουκίδης και ερμήνευσε μαγικά ο Νότης Σφακιανάκης.

Και λέει το ρεφραίν:

«Δε σε χρειάζομαι, δε σε χρειάζομαι,
θέλω μονάχος τα φανάρια να περνώ.
Δε σε χρειάζομαι, κι ούτε που νοιάζομαι
σε ποιο σοκάκι θα με βρει το πρωινό».

Σκέφτομαι: «Αλήθεια ρε διάολε. Πόση μοναχικότητα κρύβει αυτό το ρεφραίν; Πόσο πόνο; Τι τράβηξε ένας άνθρωπος για να νιώσει στο πετσί του αυτούς τους στοίχους;»

Αλλά κάθομαι και το σκέφτομαι ξανά. Δεν σε χρειάζομαι. Θέλω την μοναξιά μου. Δεν με νοιάζει που θα ξημερωθώ κ.τ.λ. Πόση δύναμη έχει αντλήσει μέσα από αυτή την εμπειρία και τον πόνο αυτός ο άνθρωπος; Σίγουρα έχει φτάσει στο μηδέν πριν καταφέρει να ξεστομίσει το ΔΕΝ ΣΕ ΧΡΕΙΑΖΟΜΑΙ. Έφτασε στον πάτο και πήρε φόρα για να ανέβει.

Το σκέφτομαι ακόμη καλύτερα και λέω:

Τελικά είναι απαραίτητο να φτάσεις πρώτα στον πάτο αν θέλεις να πας πολύ ψηλά. Εκεί στον πάτο βλέπετε, δεν σε ενοχλεί κανείς. Λίγοι θα σταθούν δίπλα σου και θα σε ακούσουν. Εκεί λοιπόν στον… ήσυχο πάτο, θα έχεις τον χρόνο να σκεφτείς πολλά πράγματα με τον εαυτό σου. Θα σκεφτείς καταρχήν γιατί βρέθηκες σε αυτό τον πάτο και τι πήγε στραβά. Τι έκανες λάθος. Σε ανθρώπους, πράξεις, αντιλήψεις κ.τ.λ. Θα έχεις τον χρόνο να αναθεωρήσεις. Να αλλάξεις. Να γίνεις πιο σοφός και πιο δυνατός.

Να ξεχωρίσεις το καλό από το κακό για εσένα. Και όταν το κάνεις θα κοιτάξεις γύρω σου να δεις ποιοι ήταν μαζί σου στον πάτο. Εκεί στα πατώματα. Στο κλάμα, στο μεθύσι, στο ξέσπασμα σε όλα. Και εκεί θα αντιληφθείς πως μόνο αυτοί αξίζουν το «να νοιάζεσαι και να χρειάζεσαι»  στο ανέβασμα σου και καμία εφήμερη-ψεύτικη αγάπη.

Γιατί είναι σίγουρο πως αν στον πάτο που θα βρεθείς, ζυγίσεις όλα τα δεδομένα και σκεφτείς σωστά, τότε μετά θα εκτοξευτείς. Θα έχεις κερδίσει τόσα πολλά που τίποτα δεν θα μπορεί να σε σταματήσει. Γιατί ήδη ξέρεις, έμαθες, πόνεσες και είσαι έτοιμος για όλα.

Και επιστρέφω στους στοίχους του τραγουδιού  που λένε: «Δε σε χρειάζομαι, κι ούτε που νοιάζομαι…» και αφού μιλάμε για πόνο αγάπης, ο καθένας αντιλαμβάνεται πως κάποτε πόνεσες για να σε αγγίζει αυτό το τραγούδι. Κάποτε και χρειαζόσουν και νοιαζόσουν. Και σκέφτεσαι και λες πόσα πέρασες για να φτάσεις από την ανάγκη για τον άλλο, την αγάπη και τον έρωτα, στο άλλο άκρο! Στον πόνο και μετά στην εξαθλίωση, πριν καταλήξεις  τελικά να μην ενδιαφέρεσαι!

Τελικά αντιλαμβάνεσαι πως πλέον δεν νοιάζεσαι, γιατί έκλαψες τόσο πολύ που πλέον στέγνωσες και δεν έχεις κουράγιο να κλάψεις άλλο. Έκλαψες τόσο πολύ για ένα πεθαμένο έρωτα που τον… μοιρολόγησες καλά. Μέσα σου τον έθαψες. Δεν υπάρχει πια. Για αυτό «δεν νοιάζεσαι ούτε χρειάζεσαι».

Και όταν τα δάκρυα στεγνώσουν δεν θα είναι μόνο επειδή δεν έχεις άλλη δύναμη. Θα είναι και επειδή πέθανε κάθε ίχνος ωραίου, ρομαντικού και όμορφης ανάμνησης και έμειναν οι εμπειρίες.

Κάθε βράδυ που εσύ πέθαινες λίγο-λίγο, τελικά σκότωνες και αυτή την ανάμνηση. Μέχρι που τελικά έφτασες τον πάτο και πήρες φόρα και αναστήθηκες, αφήνοντας όμως πεθαμένες εκεί τις αναμνήσεις… Στον πάτο! Εκεί που τους αξίζει να μένουν. Γιατί αν άξιζαν δεν θα σε έπαιρναν μαζί τους στον πάτο εξ αρχής.

Και αν ποτέ φίλε μου παρασυρθείς  και θέλεις να πεις πως τελικά «σε νοιάζομαι και σε χρειάζομαι» και θέλεις να επιστρέψεις σε τέτοιους ανθρώπους, να το θυμάσαι αυτό. Ότι ο άνθρωπος που σε οδήγησε στον πάτο μια φορά θα σε οδηγήσει και δεύτερη. Γιατί εκεί είναι η θέση του. Στον ΠΑΤΟ. Και αν θέλεις τόσο πολύ να είσαι μαζί του, να ξέρεις πως εκεί θα είναι και η υπόλοιπη σου ζωή. Στον ΠΑΤΟ…

Του Γιώργου Νικολάου