Thebloggers.com.cy

Η κάθε φορά που σε ερωτευόμουν «ξανά» ήταν καλύτερη!

Η πρώτη φορά που σε είδα μπροστά μου ήταν στο λύκειο… Στη μέση ενός καβγά και πετάγεσαι από το κάγκελα του σχολείου, βρίζοντας και φωνάζοντας.

Δεν ήμουν ποτέ –ακόμα και στα 15- από εκείνα τα κοριτσάκια που ενθουσιάζονταν εύκολα επειδή ο τύπος απέναντι ήταν ωραίος. Τη στιγμή που σε είδα όμως αντιλήφθηκε τι ήταν αυτό που μέχρι εκείνη τη στιγμή μου περιέγραφαν ως «όταν τον βλέπω χάνω τη γη κάτω από τα πόδια μου»!

Μάλλον εκείνη πρέπει να ήταν «Η» στιγμή που –χωρίς καμία δόση υπερβολής- σημάδεψε τη ζωή μου.

Από εκεί και πέρα τα πράγματα απλά… Δε μπορούσα να ξεκολλήσω τα μάτια μου από πάνω σου! Όμως ούτε και εσύ… Κι αυτό ήταν το πιο ωραίο απ’ όλα! Δε ξέρω ποια ήταν η δική σου «πρώτη φορά» όμως… την αμηχανία που αισθανόμουν κάθε φορά που συναντιούνταν τα βλέμματα μας δεν θα την άλλαζα με τίποτα!

Όμως επειδή τα πάντα σε αυτή τη ζωή είναι θέμα συγχρονισμού… Φυσικά ήμασταν και οι δύο σε άλλες σχέσεις. Η παρέα μας εξελίχθηκε κοινή. Τα βλέμματα πάντα τα ίδια, κάποια πειράγματα αλλά μέχρι εκεί. Το σχολείο τελείωσε και φύγαμε για σπουδές. Συναντιόμασταν πια μόνο τα καλοκαίρια. Και φυσικά, μία από τα ίδια… Σε σχέσεις και οι δύο! Και τότε… ήρθε εκείνο το καλοκαίρι! Εκείνο το πάρτι! Επιτέλους το timing ήταν το κατάλληλο!

Ναι, όλα εκείνα κάναμε εικόνα μέσα στο μυαλό μας έγιναν πράξη! Και ήταν ακόμα καλύτερα στην πραγματικότητα! Έφυγες… Έφυγα και είπαμε τελείωσε! Το επόμενο καλοκαίρι όμως ξανά και ξανά…

Ακόμα μπορώ να θυμηθώ εκείνο το μοναδικό συναίσθημα ότι ήμουν κάπου και έμπαινες κάπου… Μπορούσες να με εντοπίσεις κατευθείαν ανάμεσα σε εκατοντάδες! Το ίδιο κι εγώ!

Οι σπουδές τελείωσαν, επιστρέψαμε και ξανά τα ίδια.

Σχέση όμως δεν ήταν αυτό… Ούτε το συζητήσαμε ποτέ. Κάποια στιγμή απλώς συμφωνήσαμε ότι αν αυτό που μοιραζόμασταν μετατρεπόταν σε σχέση μάλλον θα χαλούσε… Και κάπως έτσι συνεχίσαμε. Μέχρι που έβαλα το τέλος… Και χρειάστηκε απίστευτη δύναμη να το ξέρεις! Άλλωστε ποτέ μέχρι εκείνη τη στιγμή δεν κατάφερα να σου αντισταθώ!

Και κάπως έτσι έφτασα τα 30… Ήμουν όμως πλέον σε σχέση! Δεν ήταν η πρώτη μετά από σένα. Ήταν η πρώτη «αληθινή».

Σε είδα προχθές σε ένα γάμο φίλων. Απίστευτο! Το ίδιο ακριβώς συναίσθημα. Ολόιδιο! Το ίδιο βλέμμα, η ίδια αμηχανία…

Μου έκανες το γνωστό κομπλιμέντο. Σε αγκάλιασα κι έφυγα.

Σήμερα είμαι πολύ ευτυχισμένη! Όλες οι «επιλογές» που έκανα μου «βγήκαν» στο έπακρο! Και κυρίως αυτή του ανθρώπου της ζωής μου.

Για χρόνια αναρωτιόμουν τι δε λειτούργησε με μας. Γιατί δε μπορέσαμε να είμαστε κανονικά μαζί; Μου πήρε πολύ καιρό να καταλάβω ότι μερικά πράγματα είναι καλύτερα να μένουν στη σιωπή. Καλύτερα να μην τα αγγίζεις. Αν τα αγγίξεις, αν τα μοιραστείς, θα τα «χαλάσεις»!

Κι εγώ αυτό που έζησα μαζί σου δε θα το χαλούσα με τίποτα!